افتتاح پروژههای عمرانی معمولاً نویدبخش بهبود شرایط زندگی و فعالیت مردم است، اما در بندر خورخان، به نظر میرسد میان آنچه افتتاح شده و آنچه مردم به آن نیاز دارند، فاصلهای عمیق وجود دارد.
فاز نخست اسکله دریایی خورخان با هدف توسعه زیرساختهای بندری و صیادی افتتاح شده است، اما صیادان بردخون میگویند این اسکله نهتنها گرهی از مشکلات آنها باز نکرده، بلکه عملاً درهای آن به روی جامعه صیادی بسته مانده است.
حمزه ریشهری، مدیرعامل تعاونی صیادان بردخون، با انتقاد از وضعیت موجود میگوید: متأسفانه این اسکله هیچ کاربردی برای صیادان ندارد و آنها با درهای بسته مواجه میشوند. رقتانگیز است که در عصر مدرن، صیادان ما همچنان باید تا کمر و گاهی تا بالای سینه در آب بروند تا قایقهایشان را به آب بیندازند، در حالی که اسکله به کام دیگران شده است.
این اظهارات، شکاف میان اهداف اعلامشده پروژه و بهرهبرداری واقعی از آن را آشکار میکند. زیرساختی که قرار بود بخشی از مشکلات صیادان را برطرف کند، اکنون از نگاه فعالان این حوزه به نمادی از وعدههای محققنشده تبدیل شده است.
صیادان بردخون سالهاست با ابتداییترین امکانات روزگار میگذرانند. آنها در گرمای سوزان تابستان و سرمای گزنده زمستان، برای به آب انداختن قایقها و حتی سوختگیری، ناچارند ساعتها در آب بمانند؛ شرایطی که نه با شأن این قشر زحمتکش سازگار است و نه با ادعاهای توسعه زیرساختهای دریایی.
از سوی دیگر، به گفته فعالان محلی، فاز نخست اسکله که هنوز نتوانسته نقش مؤثری در خدمترسانی به صیادان ایفا کند، به تدریج در معرض فرسودگی قرار گرفته است؛ موضوعی که نگرانیها درباره هدررفت سرمایههای عمومی و بیتالمال را افزایش داده است.
اکنون این پرسش جدی مطرح است که فلسفه افتتاح پروژهای که بهرهای برای مخاطبان اصلی خود ندارد چیست؟ آیا افتتاحیههای تشریفاتی میتوانند جایگزین حل مشکلات واقعی مردم شوند؟ انتظار میرود مسئولان به جای ارائه آمار و برگزاری مراسم، با پاسخگویی شفاف، موانع بهرهبرداری صیادان از این اسکله را برطرف کرده و برای پایان دادن به سالها رنج و بلاتکلیفی این قشر، اقدام عملی انجام دهند.
صیادان بردخون بیش از هر چیز، نه به وعدههای تازه، بلکه به اسکلهای نیاز دارند که واقعاً برای صیادان باشد؛ نه سازهای که تنها در قاب دوربینهای افتتاحیه معنا پیدا کند.
